Η τηλεφωνική, οικογένεια

Image

Μπήκα στο μπάνιο τάχα μου για λίγο.
Περάσαν, για να βγω, τέσσερις ώρες―
όρθια στο ντους. Ποιος ξέρει σε ποιες χώρες
ταξίδευα. Κι αδύνατον να φύγω.

Βγήκα κατόπιν σαν βρεγμένη γάτα.
Άλουστη. Και με πονεμένα μέλη.
Που ήθελε να φάει φρούτα με μέλι
να ξεχαστεί, να πλύνει και τα πιάτα.

Δεν με ενέπνευσε το μήλο που έπιασα στα χέρια μου.
Σήκωσα το τηλέφωνο, να πάρω τον αυτόν,
κι άκουσα τη φωνή της: είναι σκάρτος, άφησέ τον

Είχαμε μέρες να μιλήσουμε, μαμά μου
κι όμως εσύ η ενσύρματη, έκανες τη ζωή σου
κι οι κόρες σου ούτε που θα ρωτήσουν

πόσα χρόνια είσαι στο ακουστικό

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Μαΐου 17, 2013.

2 Σχόλια to “Η τηλεφωνική, οικογένεια”

  1. Λοιπόν βρίσκομαι μπροστά σε μια ποιήτρια! Γιά σκέψου φίλε μου! Σ αυτή την άφτερη έποχή, ένα νέο κορίτσι κάθεται και γράφει, και γράφοντας φτάνει σ αυτό το επίπεδο…! Τί να πείς μετά απ αυτό, ότι ο άνθρωπος γίνεται;;; Εμ δε γίνεται, γεννιέται!

  2. Κάποτε άκουσα ένα αηδόνι.
    Ήταν το ίδιο αηδόνι που είχε ακούσει ο Τζον Κητς κι έγραψε
    το ποίημα «Το αηδόνι».
    Τώρα ακούω μια ποιήτρια.
    Είναι σα να ακούω πάλι εκείνο το αηδόνι.
    Ακούς Παυλίνα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: