Τί έγινε μαύρο

Image

του Κώστα

Άσπρα καλτσάκια μες τα λεωφορεία
Τη δόξα του δασκάλου μη γυρέψεις
Το κλοπιμαίο κουστούμι του παρία
Γίνε πατέρας, μήπως τρυφερέψεις

Τ’ αστεία σου, τα σχέδια η φιλία
Σε νόμιζα φιλόστοργο και μάγκα
Η ευγενής μας (ποιά;) αλληλογραφία
Μας τάραξες ανύποπτα στη δάγκα―

δεν ήταν μια και δυο φορές. Στα μαύρα
και η παλιά εκείνη εμπιστοσύνη
πιο μελανή κι από τη μελανίνη―

τέτοιες δαγκωματιές. Τότε, πού να βρα
αναρριχητική αγάπη ως πάνω;
Μαράθηκε, πετάχτε την· την κάνω.

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Απρίλιος 19, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: