Ντράμα Κουίν

Image

Όταν γεννήθηκα μου είπαν
«είσαι χοντρή και παρακούς
μα επιστρέφων ο παππούς
θ’αδειάσει όλους τους κακούς
που σ’ασκημαίνουν».
Κι ήταν αυτός ανοϊκός σε πολυθρόνα
κι εγώ ανόητη πολύ: παιδί-κοτρώνα.
Μικρούλα δεν τα πρόλαβα

γλυκά νερά να παίξω-
η άβυσσος τραβούσε με αγκίστρι
την ψυχή μου προς τα έξω.
Με μάθαν μόνο, λουλούδι ορθάνοιχτο

να δέχομαι τον πόνο και όστρακο

σωστό να τον σφαλίζω.
Δακρύζω και χαρακώνω μου το πρόσωπο.
Προγραμματίζω με μανία
την τυραννία των δακρύων
και Πυγμαλίων λένε τον πύθωνα
που κάθε βράδυ βλέπω
βραδέως να χωνεύει στο σκοτάδι
τ’αγαπημένο μου ζευγάρι απο κουνέλια,

έντρομα: Νέστορας και Μέλια.
Τρέφω δυο σώματα το ένα μέσα στ’αλλο
το πιο μωρό ξερνάει το μεγάλο
―ανάμεσά τους εσωκλείω

το πτώμα μου, λευκό και κρύο.
Εφόσον το πρωινό μου με ανέχεται,

σφαδάζω που παρευθύς γεννοβολάω

πριγκηπόπουλα. Τα στέφω-
έπειτα σαν κοτόπουλα τα σφάζω.
Όλοι μου λένε, με τον καιρό

θα συνηθίσω στην ιδέα
πως δεν θ’αργήσω να πεθάνω πιο χυδαία
απ’όσο πίστεψα· και δεν θα φταίει
στον βίο που αρμόζει μαύρος κάματος
μα η βλακεία της τέλειας βασιλείας μου
του εσκεμμένου δράματος.

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Μαρτίου 26, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: