φαινόμενο αυτοχειριασμού

DSC03916

Με στρίμωξε για τα καλά το ψόφιο ποίημα
τί περιμένεις, μου πε
είμαι ενα ποίημα ημίνεκρο, χαμένο
μην περιμένεις το λοιπόν
να νεκρωθώ ολότελα προσμένω
πάραυτα δολοφόνησέ με
πιάσε με, κάψε
διάλυσέ με
δεν έχω θεραπεία
κηδεία δεν χρειάζομαι
αμόλα με με βία.
Δίστασα εγώ, κουμπώθηκα
και του ‘λεγα άρες μάρες
πως είναι, του ‘λεγα
ποίημα κάπως ιδιαίτερο
λίγο λοξό, λίγο ζαβό
μα θα το σώσω τάχα με φανφάρες.
Μου ΄δωσε όμως και κατάλαβα
το ποίημα το χαζό
“χαμένα”, μου ‘πε, “τα ‘χω,
θα σ’ατιμάζω όσο ζω
τίποτα δεν υπηρετώ”
και σβήστηκε μονάχο.
Στη θέση του χαράχτηκε
κάποιου σοφού ρητό:

 

“Στη ζωή, ή είμαστε δολοφόνοι
ή παίζουμε τις κουμπάρες.
Τα νεκρωμένα χτύπα τα
και τάφο χτίζε απά στον τάφο.“

 

Με αίματα ποιημάτων π’αυτοκτόνησαν,
διστακτικά ξανάρχισα να γράφω.

DSC03917

 

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Φεβρουαρίου 11, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: