Ο αυτός-εαυτός μεταξύ ύπνου και ξύπνιου

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κάθε βράδυ τον βλέπω. Χτες, πήγα στο σπίτι του μετά τη δουλειά. Το σπίτι του, ήταν μισό μέσα, μισό έξω απο τη θάλασσα. Με υποδέχτηκε γυμνός. Είχε φτιάξει να φάμε σαλάτα τσουκνίδες. Κάποια άλλη φορά, το σπίτι ήταν μια εντελώς απομονωμένη μονοκατοικία, σε κάποιο μικρό βουνό ίσως. Υπήρχε μια τεράστια βεράντα, από όπου παρακολουθούσε κανείς ηλιοβασιλέματα. Τη βεράντα, τη νοίκιαζε σαν καφενείο για ηλικιωμένους. Κάτσαμε για λίγο μαζί τους, μας μιλούσαν―νομίζω, προσπαθούσαν να τον πείσουν να με παντρευτεί. Θυμάμαι στα δωμάτια, παντού βαλσαμωμένες γάτες. Στα πατώματα, σημάδια απ’ τις πατημασιές τους. Όταν ξυπνήσαμε, «πώς την λέγανε», του λέω, «εκείνη πού ’χες τότε στη Χίο». «Κατερίνα», μου λέει. Συνέχισα εγώ, «την αγαπούσες πολύ;». «Κανονικά», μου λέει- χαμογελάει λίγο. Εγώ ακάθεκτη, «και την έδιωξες μετά, δεν είναι;». «Ε, τί να την έκανα», μου λέει. Γελάμε.

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Ιανουαρίου 26, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: