Η ποίηση των τίτλων

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι
γυρίζει το γαλαξία με ωτοστόπ, αναζητώντας τον χαμένο χρόνο.
Στο σύντομο ισπανικό καλοκαίρι της αναρχίας
ο Δον Κιχώτης δέχεται χαριστική βολή
όταν ο Μικρός Πρίγκιπας του απευθύνεται, λέγοντας
«καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς».
Την ίδια στιγμή, ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
ξεφεύγουν λιγάκι από τη φωλιά του κούκου
για να χορέψουν το τελευταίο τους τανγκό στο Παρίσι.
Η Πάπισσα Ιωάννα, ελεύθερο και πολιορκημένο φάντασμα μιας όπερας
διηγείται-κεκλεισμένων πάντα των θυρών-ιστορίες καθημερινής τρέλας
στον κουρέα της Σεβίλλης, που κάθε τόσο της αποκρίνεται
«ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο».
Στο μεταξύ, ο αναρχικός τραπεζίτης, μαζί κι οι πειρατές της καμινάδας
κλέβουν το άλεφ και―τι ωραίο πλιάτσικο!―εξαφανίζονται.
Έγκλημα ή τιμωρία δεν ξέρω, πάντως η Αλίκη
δέχτηκε και πρωταγωνιστεί στα εκατό χρόνια μοναξιάς
-σκηνοθεσία δική σου, σενάριο η ζωή σου-
καθ’ ότι κι αυτή, άνθρωπος επαναστατημένος, άγρια σκέψη.
Κι αν ρωτάς για μένα, απεκδύομαι, χωρίς μεγάλες προσδοκίες
έναν-έναν, τους λίγους άθλιους τίτλους μου,
περιμένοντας όμως τον Γκοντό και τις ωραίες μέρες·
περιμένοντας να πέσουν τελικά, οι τίτλοι του τέλους.

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Οκτώβριος 24, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: