(end)ωμο-λογία

Η πόρτα του ανελκυστήρα, φαίνεται να κινείται πάντα στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που επιλέγεις. Πάνω της ξανθές κατσαριδούλες ακινητοποιημένες, δεν έχει νόημα να διαλέγεις, όλες ίδιες―με τις στραπατσαρισμένες τους κεραίες, ολόιδιες φοβίες στα μυτερά παπούτσια, και καμιά δεν έχει διαβάσει Κάφκα ή έτσι νομίζω.

Με παράδοξο τρόπο λύνονται πάντα οι απορίες μου, παράδοξες απορίες, συνέχεια σε ρωτούσα, πώς να ανεβαίνουν άραγε στον τέταρτο οι κατσαρίδες που βαριούνται τις σκάλες, και ιδίως αναρωτιόμουν για τις καταθλιπτικές ή για τις εγκύους, τόσα μωρά που φέρνουν, μύρια μωρά. Καμιά φορά, τα βρίσκω να μπουσουλάνε όταν καθαρίζω Κυριακή απόγευμα πίσω από το ψυγείο, ενώ ακούγεται κάτι που χογλάζει στο μπρίκι της γειτόνισσας―αχ αυτή η μόνωση―μα τότε ακούω και σένα―ισοζύγιασμα στιγμών μαγικό―σαν από χρόνια πίσω, να μου λες «καφές, πολλά βαρύς και όχι».

Τότε το γνωρίζω, πως μια κάποια συνέχεια την έχουμε. Μόνο που εγώ, θα πρέπει κάθε τόσο να σ’αφήνω, αφού με καλεί στο τηλέφωνο, ένα ποίημα ωραίο―»για πήγαινε», μου λέει, «στην απέναντι γωνία, να δείς αν έρχομαι».

 

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Οκτώβριος 21, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: