Ο συνομιλητής, το παιδί, ο τηλεφωνητής/ ένα νήπιο βρίσκει, χάνει και φέρει τον Γιάννη Βαρβέρη

Έχω υπ’ όψιν μου κάποιο παιδί που μ’ ενθουσιασμό ξεφυλλίζοντας μικρά βιβλία, ακροάστηκε· διάλεξε μέσα απ’τις σελίδες έναν άνθρωπο. Του έδωσε πολλά ονόματα στη γλώσσα του, τον έχρησε-στη δική μας γλώσσα-συνομιλητή. Στο παιδικό δωμάτιο εμμονικά, σπουδαία θέση του φύλαγε: πολυθρόνα κομψή σταθερή και γραφείο με μελάνι, φλυτζάνι, έτοιμα όλα όταν έρθει η ώρα και επισκεφτεί α υ τ ό ς το παιδί.

Το παιδί δεν ξέρει ακόμη καλά-καλά να διαβάζει κι ούτε καταλαβαίνει τίτλους όπως ο θάνατος το στρώνει. Δεν έχει ιδέα τί σημαίνει να πάλι του πατέρα η μακρινή φωνή/ «Σουρούπωσε Γιαννάκη/ μάζευε λίγο λίγο τον αετό σου/ να πηγαίνουμε». Ο συνομιλητής, έλαβε βέβαια στη χώρα του δύο τουλάχιστον παιδικά γράμματα, από το συγκεκριμένο παιδί, εικονογραφημένα ως και στους φακέλλους, όπου συγκεντρώθηκαν γραμμένες αλλόκοτα και σε απροσάρμοστη σύνθεση ανεξαιρέτως όλες οι λέξεις που άκουσε ποτέ του εκείνο. Και ανταποκρίθηκε ο συνομιλητής, με τουλάχιστον δύο γράμματα, πάντοτε συνεπής, αυστηρός μα με αγάπη, τόση προμήθεια ώστε να συνεχίζονται επ’αόριστον οι νοερές συνομιλίες, τα ποιήματα, τα γέλια, να κροταλίζουνε δαιμονισμένα τα φλυτζάνάκια στο παιδικό δωμάτιο.

Το παιδί που έχω υπ’όψιν μου όπου να ’ναι θα τελειώσει την πρώτη τάξη. Του είπαν πως έχασε μια για πάντα τη δυνατότητα να τεντώσει το αστείο και, πιθανολογώ,  ασπόνδυλο μικρό του χέρι με σφιγμένο, τσαλακωμένο στην χούφτα του τον κύλινδρο: το ίσως ικανοποιητικό ενδεικτικό δελτίο πρώτης προόδου, κλείνοντας τα μάτια από αγωνία και περιμένοντας το άλλο χέρι, το δέκα φορές μεγαλύτερο, εκείνο του σπουδαίου συνομιλητή, να ξεκολλήσει τα μικρά δάχτυλα από το χαρτί, να ξετυλίξει το δελτίο προόδου, να το εξετάσει φορώντας τα γυαλιά του και να μορφάσει βλέποντας ότι, ναι, μεγαλώνει τούτο το παιδί. Όμως ο συνομιλητής είπαν όλοι πως απουσιάζει, τα βλέφαρα σφίγγονται, το μικρο χέρι τεντωμένο ζορίζει το ενδεικτικό προόδου σε αναμονή, στο παιδικό δωμάτιο παράδοξα ησυχάζουνε τα φλυτζανάκια, ώσπου ακούγομαι εγώ η ίδια, ας βγούμε, λέω, στο συνηθισμένο μπαλκόνι μας παιδί, ας στρέψουμε τα βλέμματα στον ουρανό όπως συνήθως, μόνο που τώρα θα δούμε που

 
Κάνουν το γύρο όλου του κόσμου, ένα αερόστατο-τηλεφωνητής, μια παιδική φωνή-ντελάλης, και μέχρι εκεί που πιά δεν έβλεπα ούτ’εγώ-/ η πολυθρόνα του.

Advertisements

~ από pavlinamarvin στο Οκτώβριος 15, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: